เด็กน้อยผู้น่าสงสาร........
ที่ถูกขังอยู่ในห้องแคบๆ มืดๆ ทึบๆ....มีป้ายแขวนไว้หน้าห้องว่า..”...ห้องสมุด...”โดยไม่มีกำหนด
ไม่มีการแจ้งข้อกล่าวหา ไม่ได้รับการเยี่ยม และไม่มีโอกาสต่อสู้คดีความใดๆ ....ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ...ว่าโรงเรียนบางแห่งมีการรณรงค์ จัดหา ขอบริจาค ทอดผ้าป่า เลี้ยงน้ำชา สารพัดที่จะได้หนังสือมาเพื่อนำหนังสือเหล่านั้นมากักขังหน่วงเหนี่ยวให้มากที่สุด บางแห่งมีการพรากผู้เยาว์ (หนังสือสำหรับเด็กอายุไม่เกิน 13 ปี ) ซ้ำร้าย....หลายแห่งมีการนำนักโทษประเภท...จอบ เสียม บุ้งกี๋...รถตัดหญ้า...และอุปกรณ์กีฬาจำนวนมากมากักขังไว้รวมกัน.....โอ้ย..>>อะไรจะขนาดนั้น....
.......โถ! หนังสือผู้น่าสงสาร ไม่มีโอกาสรู้เลยว่าเขาสร้างพวกเจ้ามาเพื่ออะไร...อาจมีโอกาสเห็นแสงเดือนแสงตะวันอยู่บ้างก็ต่อเมื่อมีคนมาเปิดหน้าต่าง จะถูกขังอีกนานเท่าไรไม่มีใครรู้...
โรงเรียนหลายแห่ง ไม่เห็นความสำคัญของห้องสมุด ไม่เห็นความสำคัญของหนังสือ ที่สำคัญ..ไม่มีการจัดกิจกรรมส่งเสริมการอ่านการใช้ห้องสมุด รวมทั้งกิจกรรมอื่นๆ ที่นำไปสู่การพัฒนานิสัยรักการอ่าน...เด็กจะมีพฤติกรรมการอ่านก็ต่อเมื่อ.....มีการบังคับให้อ่านเท่านั้น...
ไม่แปลกใจเลยที่เด็กไทยเรายังได้ชื่อว่า “ไม่มีนิสัยรักการอ่าน” จนกระทั่งถึงปัจจุบัน.
